Meindert Pasma (68) uit Akkrum heeft bijna 50 jaar alles verzameld wat met SC Cambuur te maken heeft

Het kost hem best wat moeite, maar hij is blij dat zijn enorme verzameling bij elkaar blijft. Meindert Pasma uit Akkrum verzamelde vanaf 1978 alles wat met SC Cambuur te maken heeft. Maar nu een Spaans avontuur op hem wacht, stopt het verzamelen. Of toch niet helemaal?

Hoeveel duels van SC Cambuur floot Ignace van Swieten? Wie was de eerste oefentegenstander van de Leeuwarders? En welke spelers namen het in 1992 op tegen Wrexham?

De meeste supporters van Cambuur zullen de antwoorden schuldig moeten blijven. Maar dat geldt niet voor Meindert Pasma (68) uit Akkrum. Hij heeft op bijna elke vraag over de profclub wel een antwoord.

Pasma is een wandelende encyclopedie als het om de Leeuwarder voetbaltrots gaat. En als hij het niet weet? Dan zet hij zijn laptop aan, want op dat apparaat is echt alles over de club te vinden. Pasma heeft zo’n beetje elke statistiek sinds het prille begin van Cambuur verzameld. Eerst schreef hij alles op, maar de laatste jaren houdt de Akkrumer alles heel secuur bij in Excel.

„Ik heb eigenlijk alles wel boven tafel kunnen krijgen”, zegt Pasma trots. Hij bracht heel wat uurtjes door in het krantenarchief van Tresoar, bewaarde wedstrijdverslagen van de Leeuwarder Courant en bekeek de statistieken in het tijdschrift Voetbal International. Soms was dat niet voldoende om alle gegevens boven water te halen. In dat geval klom Pasma in de pen of pakte hij de telefoon.

Zo wist hij te achterhalen welke spelers Wrexham in het veld stuurde tijdens een oefenduel met Cambuur in 1992. De Engelse club stuurde op verzoek een wedstrijdformulier naar Pasma. „Cambuur speelde in de jaren 60 ook een wedstrijd tegen Middlesbrough. Ik was heel benieuwd naar de opstellingen en heb die club opgebeld. Een kwartiertje later had ik de archivaris al aan de lijn.”

Zo kreeg Pasma alle spelersnamen en de hartelijke groeten van George Harrison. „Dat was niet die van The Beatles, maar de naam van de archivaris. Hij had er nog even bijgezet dat ze geen familie waren”, zegt Pasma lachend. Zijn verzamelwoede en honger naar statistieken heeft hem in al die jaren met heel wat gelijkgestemden in contact gebracht. „Echt elke club heeft wel zo’n gek als ik.”

Het enthousiasme van de mensen om mij heen op de tribunes vond ik geweldig

Maar waar is het ooit begonnen? Daarvoor moet Pasma terug naar 1978. In dat jaar liep hij voor het eerst de tribunes van het Cambuurstadion op. „Mijn zus had verkering en die jongen vroeg of ik eens meewilde. Nou, dat wilde ik wel en ik zag meteen een geweldige wedstrijd tegen Excelsior. Het was groot feest. Het enthousiasme van de mensen om mij heen vond ik geweldig.”

Liefde voor Cambuur

Op dat moment begon de liefde van Pasma voor Cambuur. Het seizoen daarop nam hij voor het eerst een seizoenkaart. Vanaf toen stond hij elke thuiswedstrijd tussen de fanatiekelingen van de MI Side. „In dat seizoen begon ik ook met het verzamelen van de programmaboekjes. Die heb ik allemaal bewaard. Dat vond ik al hartstikke leuk, maar ik wilde eigenlijk wel meer dan dat hebben.”

Zo begon ook het verzamelen van wedstrijdposters, oude foto’s en unieke memorabilia. Pasma kreeg bijvoorbeeld de bouwtekeningen voor het Cambuurstadion uit de jaren 30 in handen, had een foto van de aftrap bij de allereerste wedstrijd en zijn grote trots is een spelerstas uit 1968. „Die heb ik al 30 jaar en heeft altijd ingepakt op zolder gestaan. Hij ziet er nog als nieuw uit.”

Een van de slaapkamers in het huis van Meindert en Romy Pasma werd omgetoverd tot een klein Cambuurmuseum. „Wat mijn vrouw daarvan vond? Nou ja, die had eerst helemaal niks met voetbal. Maar zij is nu ook een supporter van Cambuur geworden. Zij zit ook op Marktplaats te sneupen of er misschien iets leuks voor mijn verzameling op staat. Dan krijg ik wel een elleboogje hoor.”

Stiekem meekijken

Pasma en zijn vrouw hadden bijna 25 jaar een café in Boazum (De Boazumer Mjitte), maar een thuiswedstrijd overslaan deed hij vrijwel nooit. „Ik zorgde altijd voor vervanging als Cambuur moest spelen. Maar als er een groot feest was, kon ik er gewoon niet heen. Dan lag de telefoon achter de bar. Als de wedstrijd werd uitgezonden op televisie zat ik tussendoor stiekem op mijn schermpje mee te kijken.”

In dat opzicht heeft Pasma zo af en toe al even kunnen wennen, want in het nieuwe jaar zal hij de duels van Cambuur altijd vanaf een scherm moeten kijken. Op 2 januari komt namelijk een grote vrachtwagen hun straat in Akkrum binnenrijden om al hun spullen mee te nemen. De bestemming? Het zonnige Spanje. Het gezin van hun dochter woont namelijk al jaren in Calpe (bij Benidorm).

We gaan iets verder van de kust bij Calpe wonen, want daar is het heel duur

„Wij missen nu veel van onze kleinkinderen. Die zien we maar een paar keer per jaar. Dat is straks wel anders”, legt Pasma uit. Het echtpaar heeft voor een half jaar een huis gehuurd. Die tijd gaan ze gebruiken om naar een leuk koophuis te zoeken. „We gaan iets verder van de kust wonen, want daar is het heel duur. Onze zoon blijft in Nederland, dus we gaan elk jaar wel een paar keer terug.”

Best even een momentje

Vrijdag 19 december zat Pasma tijdens SC Cambuur - MVV (4-0) voorlopig voor de laatste keer in het Kooi Stadion. Dat was best even een momentje, want Cambuur is een belangrijk onderdeel van zijn leven geworden. Zijn geliefde verzameling verhuist niet mee naar Spanje. Pasma heeft begin december afstand gedaan van bijna alle Cambuurspullen. Hij heeft bijna 2,5 jaar gezocht naar een passende plek voor zijn verzameling.

„Ik heb geprobeerd het aan Cambuur te slijten, maar ik heb daar nooit echt gehoor gekregen. Ze hebben in het Kooi Stadion helaas geen plek of ruimte gemaakt voor een soort museum. Dat vind ik wel heel jammer.” Via Cambuur kwam Pasma wel in contact met Jelle Hoekstra van Historisch Centrum Leeuwarden: daar heeft de complete verzameling van de Akkrumer nu een plek gekregen.

De 78 mappen met programmaboekjes, wedstrijdverslagen, posters en foto’s worden momenteel gedigitaliseerd, geïnventariseerd en daarna worden de spullen in zuurvrije dozen opgeslagen. Het afscheid van zijn dierbare verzameling was voor Pasma best even een momentje, maar hij is blij dat alles bij elkaar blijft. „En als Cambuur toch een museum opent, dan mag het uitgeleend worden.”

Het mapje op zijn laptop met de meest recente seizoenen loopt tot 2030. Daarmee is de vraag of Pasma stopt met het bijhouden van alle statistieken al beantwoord. „Daar kan ik nog wel mee doorgaan. Ik heb daar al zoveel tijd ingestopt de afgelopen jaren. Dat was m’n grote hobby sinds mijn pensioen”, zegt Pasma. „Het wordt wel even wennen in Spanje, maar we hebben er veel zin in.”