Onze lieve, lieve Dora is niet meer..

Je mocht 78 jaar worden.

Bijna dertig jaar lang was jij een vertrouwd gezicht bij de thuiswedstrijden van SC Cambuur. Eerst op het Cambuurplein, later in het Kooi Stadion, verkocht jij met liefde de programmaboekjes. Voor veel supporters begon de wedstrijddag eigenlijk pas wanneer ze jou hadden gezien. Altijd met die warme glimlach, een vriendelijk woord en tijd voor een praatje.

De manier waarop jij in het leven stond, was bewonderenswaardig. Je was een optimist, een doorzetter en een vechter. Lichamelijke ongemakken of niet, de programmaboekjes moesten op tijd bij de supporters zijn. Altijd keurig verzorgd zoals jij zelf zo mooi zei: ‘gewassen en gestreken’ stond jij klaar voor jóuw Cambuur.

Zelfs de vrijwilligersvergoeding waar je recht op had, hield je niet voor jezelf. Die schonk je aan KiKa. Dat zegt alles over wie jij was: een warm, bescheiden en sociaal mens, dat liever gaf dan nam.

Nog maar op 3 mei, tijdens de huldiging, was je erbij. Wat was je gelukkig. Zo trots op ons cluppie. Je straalde van oor tot oor. Dat beeld blijft voor altijd bij ons.

Mensen zoals jij vormen het hart en de ziel van een volksclub. Met jouw inzet, jouw glimlach en jouw liefde voor Cambuur heb jij een onuitwisbare plek gekregen in de clubgeschiedenis.

Je was veel meer dan een vrijwilliger. Jij was een icoon, een vertrouwd gezicht voor generaties Cambuur-supporters en bovenal een prachtig mens.

Lieve, lieve Dora… bedankt voor alles wat jij voor SC Cambuur en voor zoveel mensen hebt betekend. Je zal gemist worden.

Rust zacht.